8 augustus 1938 - Rotterdamsch nieuwsblad

(onderstaand artikel is te mooi om niet op de voorpagina te publiceren. Het is een te aangedikt verhaal om waar te kunnen zijn. Het gaat over de FK.55 die een proefvlucht maakt op Waalhaven... [JG])

Minuten van angstige spanning heeft men dezer dagen beleefd op het vliegveld Waalhaven. Minuten van nog grooter spanning heeft de invlieger Coppes van de Koolhovenfabrieken beleefd boven Waalhaven. Zijn proeftocht met het nieuwste exemplaar van het jachtvliegtuig FK.55 was ten einde. Hij wilde dalen. Het toestel schoot snel omlaag: de landingssnelheid is zeer groot. Maar... de machine daalde slechts met één wiel!

Een hachelijk moment. Beneden zwaaide de heer Koolhoven met breede gebaren naar boven, naar Coppes, die natuurlijk niet naar beneden keek, maar zijn aandacht noodig had voor het toestel, dat hem met de signaalinrichting waarschuwde; er blijft een wiel hangen. En Coppes trok snel weer op en hervatte zijn rondvlucht boven het veld; met één wiel.

Het invliegen van nieuwe toestellen is en blijft een hachelijk bedrijf, Coppes heeft het dien middag wel ondervonden! De FK.55 is het moderne, tot in alle onderdeelen goed verzorgde jachtvliegtuig, dat verleden jaar te Parijs op de Luchtvaarttentoonstelling aller aandacht trok, de machine met de twee achter elkaar geplaatste, doch tegen elkaar in draaiende schroeven, en met intrekbare wielen. Met zoo'n machine was Coppes de lucht ingegaan om er de fouten uit te halen, fouten, die natuurlijk altijd kunnen bestaan; de invieger kan er van meepraten.

De vlucht had een goed verloop gehad, de gebruikelijke proeven waren genomen en het spannende kwartiertje was voorbij. Leek althans voorbij. Want het werd met eenige heete minuten verlengd, die groote consternatie te weeg brachten. Met ingehouden adem staarde het clubje in den Koolhovenhoek van het vliegveld omhoog naar de ranke machine, die snel optrok en rondcirkelde na de eerste mislukte daling. Het eene wiel, dat tergend eenzaam te voorschijn was gekomen, verdween naar binnen. Even vloog Coppes nog rustig rond. Aandachtig volgde alle oogen de machine en vooral den onderkant, waar straks de wielen moesten verschijnen, als de vlieger het landingsgestel naar buiten stuurde. En langzaam zakte hij weer af naar het veld; nog even en de wielen moesten komen. De menschen beneden wachtten, Coppes wachtte... één wiel!